...
4:53 AM
ხანდახან ფრთებსაც ჩიტივით ვირგებ
ქვესკნელში ვმღერი ლამაზად სიტყვებს,
ხანდახან მინდა გავხედო ზეცას
და დავინახო მე აღმაფრენა.
ადამიანის მომაკვდავ სულში,
მოკვდავ წარშულში და აწყმოს გულში ,
ფრთების ფართხუნით მოფრინავს სევდა
და თანდაყოლილს უნდა რომ შეგძრას.
ადამიანის მანკიერ გზაზე მე დავინახე ეს ჩემი სახე.
დაბმული დაჭრილი სილაღის ზღვარზე,
პარადოქსულად მხიარულ დარდზე.
ცხოვრების გზებზე აღმავალს ვეძებ,
ზემოთ აფრენილს რაღაცას შენზე.
არსებობს ალბათ ეს ძალა შენი ,
რასაც ვეძახით სიყვარულს ენით,
ან არ არსებობ და გვაძლევ შანსებს
რომ ვიარსებოთ ამ რწმენის ხარჯზე.
0 comments